Φοβόμαστε να μιλήσουμε δημόσια και δυνατά.
Φοβόμαστε να πούμε την άποψή μας γι’ αυτά που πιστεύουμε, που αισθανόμαστε και πρεσβεύουμε.
Μας χαρακτηρίζει η ατολμία, η απραξία και η εσωστρέφεια. Γιατί;
Όταν λέω να μιλήσουμε δημόσια, δεν εννοώ να βγούμε στο δρόμο (δεν είναι απαραίτητα λάθος) και να φωνάξουμε για όλα όσα μας πνίγουν. Εννοώ τα μικρά, καθημερινά γεγονότα που διαδραματίζονται ενώπιόν μας στις δημόσιες υπηρεσίες, στις τράπεζες και στα νοσοκομεία, στα σούπερ μάρκετ κ.ά. τα οποία κατακρίνουμε σιωπηλά και περιμένουμε κάποιον άλλον να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Καταλαβαίνουμε πότε αδικείται κάποιος/α αλλά “τί να κάνουμε;” “έτσι γίνεται πάντα” ή στη χειρότερη των περιπτώσεων “εγώ, μόνος/η μου δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο”. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Κρατάμε τις σκέψεις, τις ιδέες, τις απόψεις μας καλά κρυμμένες μέσα μας. Το πολύ – πολύ να τις μοιραστούμε με τους φίλους μας ή την οικογένεια ή να τρέξουμε να τουιτάρουμε με σκοπό να εκτονωθούμε λιγάκι.
Μήπως είναι καιρός να βγούμε από το λήθαργο της αδράνειάς μας; Να ξυπνήσουμε από το κώμα στο οποίο έχουμε πέσει;
Μήπως είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να κάνουμε κι εμείς κάτι για να αλλάξουμε τον κόσμο μας; Να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας;
Μπορούμε να αρχίσουμε από τα απλά, καθημερινά γεγονότα που βλέπουμε και δε δίνουμε ιδιαίτερη σημασία.
Ποια;
- Όταν ένας δημόσιος υπάλληλος *βαριέται* να εξυπηρετήσει τον κόσμο.
- Όταν ο αστυνομικός κάνει κατάχρηση της εξουσίας του.
- Όταν γίνεται λόγος για ανεπαρκείς εκπαιδευτικούς ή ο καθηγητής “κόβει για να κόβει”.
- Ο γιατρός ζητάει φακελάκι για να χειρουργήσει τον ασθενή.
- Ο παπάς έρχεται με το μπλοκάκι και ζητάει χρήματα για να παντρέψει το ζευγάρι.
- Η τράπεζα με λιγοστούς υπαλλήλους προσπαθεί να εξυπηρετήσει το ταλαίπωρο κοσμάκι.
- Ο καταστηματάρχης αρνείται να δώσει απόδειξη στον πελάτη.
- Ο γονιός χτυπάει με μανία το σπλάχνο του.
- Ο συνάνθρωπός μας να χτυπάει αλύπητα ένα ζώο.
Για όλα αυτά και πολλά περισσότερα καλό θα ήταν να μιλήσουμε κι εμείς δυνατά, να πούμε την άποψή μας, να αντιδράσουμε. Δε χρειάζεται να λογομαχήσουμε ή να φτάσουμε στα άκρα . Απλά να ντύσουμε με λέξεις αυτό που σκεφτόμαστε. Όταν σιωπούμε γινόμαστε συνένοχοι! Ας μην ξεχνάμε πως εμείς καθορίζουμε την αξία της ζωής.
