Τι θα πάθεις αν κοιμηθείς αργά

Ο Δημήτρης, μαθητής της  Δ’ τάξης, έτυχε μια μέρα να πάει αδιάβαστος στο σχολείο. Με ζωντανό και εύθυμο τρόπο μας διηγείται την ιστορία του την οποία έχει ονομάσει :

«Τι θα πάθεις αν κοιμηθείς αργά»

Μας είχε βάλει η κυρία να μάθουμε να κλείνουμε το ρήμα «είμαι». Σκέφτηκα καμαρωτός τότε: «Τι εύκολα πράγματα μας βάζει η κυρία να μάθουμε; Θα το μάθω σε δύο λεπτά»,

και πήγα να παίξω μπάλα. Όταν βράδιασε, ετοιμαζόμουν να διαβάσω αλλά ήρθε η θεία μου με τα ξαδέρφια μου. « Άστο», σκέφτηκα, «θα το μάθω μετά». Και βγήκα να παίξω με τα ξαδέλφια μου. Έφαγα και ένα γκολ. ):

Είχε νυχτώσει για τα καλά. Έφαγα βραδινό και έπεσα ξερός να κοιμηθώ. Είχε πάει δώδεκα.

Το πρωί ετοιμάστηκα βιαστικά για το σχολείο γιατί είχα αργήσει. Ξέχασα και να πλυθώ. Τα μαλλιά μου πέταγαν σαν του σκαντζόχοιρου.

Όταν μπήκε η κυρία στην τάξη, έκλειναν τα μάτια μου. Και τότε ξαφνικά ακούω μια φωνή: «Δημήτρη, για σήκω να μου κλίνεις το ρήμα « εγώ είμαι». Πετάχτηκα πάνω. Δεν το είχα μάθει καλά. Την κοίταξα, με κοίταξε, την ξανακοίταξα και άρχισα να λέω : « Εγώ νυστάζω, εσύ νυστάζεις…». Με κοίταξε αγριεμένη και μου είπε: « Να σου φέρω και ένα μαξιλάρι;»

Όλη η τάξη γέλαγε και εγώ ντροπιασμένος είπα στον εαυτό μου ότι δεν θα ξανακοιμηθώ αργά.

 

Τα παιδιά λένε: «Ώρα για Ειρήνη»

Τα παιδιά ζωγραφίζουν, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό και ειδικότερα στους συνομήλικούς τους.

This slideshow requires JavaScript.

Γράμμα Παλαιστίνιου μαθητή

Δε βρίσκω λόγια να σας περιγράψω πώς περνάμε αυτές τις στιγμές. Μας χτυπούν συνέχεια, μας βομβαρδίζουν. Να καλυφθούμε δεν έχουμε. Να φύγουμε δεν μπορούμε. Εδώ είναι η πατρίδα μας! Μας σκοτώνουν. Μας είπαν τώρα ότι στέλνουν και στρατό.

Εδώ στον καταυλισμό, εδώ και πολύ καιρό, μόνο ανασαίνουμε, γι’ αυτό και ζούμε ακόμα. Νερό μας το χουν κόψει. Κι όταν έρχεται, ποιος από μας να πρωτοπιεί; Φαγητό δεν έχουμε. Μας λένε ότι μας στείλατε βοήθεια, πολλά, αλλά οι Ισραηλινοί τα σταματάνε και δε φτάνουνε ποτέ. Ρεύμα, ποιο ρεύμα; Είναι πολυτέλεια για μας.

Αυτή είναι η ζωή μας, όχι τώρα που μας πολεμάνε οι Ισραηλινοί, αλλά κάθε μέρα όσο ζω. Γιατί μας τιμωρούν οι Ισραηλινοί; Γιατί έβαλαν στόχο τη φτωχή ζωή μας; Εδώ μας λένε ότι έχουν γερές πλάτες τους Αμερικάνους κι όλους τους ισχυρούς της Γης, αλλά πολλοί εδώ στον καταυλισμό μας λένε ότι όλοι οι λαοί στο εξωτερικό από πολύ μακριά, μας σκέπτονται και φωνάζουν στις χώρες τους και στέλνουν βοήθεια. Αχ και να ξέρατε πόση δύναμη μας δίνετε να αντέξουμε. Δε θα σταματήσουμε γιατί έχουμε δίκιο, γιατί όπως εσείς, όπως κάθε λαός στον κόσμο έχει τη δική του πατρίδα. Και τη δικιά μου τη λένε Παλαιστίνη!

Πηγή

Όταν μιλάω με τα παιδιά συνειδητοποιώ πόσο παράλογος είναι ο κόσμος των ενηλίκων….